Aya Ayak Basan İlk Dünyalı Neil Armstrong Hayata Veda Etti

Takvimlerin 20 Temmuz 1969’u gösterdiği gece astronot Neil Armstrong aya ayak basan ilk dünyalı olmuştu. "Bir insan için küçük, insanlık için dev bir adım” ifadesi dünyayı dolaştı, tarihe geçti.

Ay'a ilk ayak basan kişi olarak tüm dünyada tanınan astronot Neil Armstrong, 82 yaşında hayata veda etti.

Armstrong'un ailesi tarafından yapılan açıklamada ağustos ayı başında kalp ameliyatı geçiren astronotun bazı komplikasyonlar nedeniyle öldüğü belirtildi.

"Kartal kondu"

Tarih 20 Temmuz 1969.
Amerikan Hava ve Uzaycılık Dairesi NASA’nın Houston’daki yer kontrol merkezi uzaya ve Apollo 11‘in Eagle (kartal) adlı ay aracına sesleniyor.

Araçta Neil Armstrong, Buzz Aldrin ve Michael Collins adeta nefes kesen manevraya hazırlanıyorlar. Armstrong ve Aldrin aya ayak basacaklar.

Ama umulmadık problemler çıkıyor. Aya otomatik inişi yönetecek bilgisayar hata yapıyor.

Astronotlar ya uzay gemisine dönecek ya da ay aracını otomatik pilottan alıp kendileri kullanacaklar. Astronotlar inişi kendileri yapmaya karar veriyor. Zamanla yarış başlıyor. Küçük ay aracının yakıtı tükenmek üzere.

Houston, ’60 saniyeniz kaldı’ diyor. Dünyanın 380 000 km. uzağındaki astronotlar bir dakika sonra yakıtsız kalacaklarını anlıyorlar.

Houston henüz 30 saniye sinyalini vermişken Armstrong ve Aldrin aya yumuşak inişi başarıyorlar.

"Amerika’nın çölleri gibi"

Neil Armstrong ay yüzeyinden uzay merkezine, aracın aya indiği telsizini gönderiyor. İniş kıl payı farkla tamamlanıyor. Depoda sadece 25 saniye yetecek kadar yakıt kalmışken ay aracı manevrayı tamamlıyor.
Houston astronotlara aya adım atmadan önce bir şeyler yiyip dinlenmelerini tavsiye ediyor.

Bundan tam 40 yıl önce gerçekleşen aya inişi yarım milyar dünyalı televizyondan izliyor.
Aya ayak basan ilk insan Neil Armstrong hantal astronot kıyafetiyle ayın düzeyinde ilk ayak izini bırakırken dünyaya, ayın apayrı güzelliğinden etkilendiğini sesleniyordu: “Amerika’nın çölleri gibi. Burası çok farklı ama çok da güzel.”

Apollo 11’in ardından aya beş sefer daha yapıldı. Aya toplam on iki astronot ayak bastı. Ama Armstrong’un ‘ilkinden’ sonra ABD’nin ve dünyanın ay uçuşlarına ilgisi azaldı. Eugene Cernon 1972 yılında aya şimdilik son çıkan astronot oldu. (dw)

Kaynak: baskahaber.org

Öğle Uykusu - Ulaş Yavuz

Akıp giden hayatın içinde kendi yalnızlığında bir adamın öyküsü Öğle Uykusu. “Başlangıçları severim” cümlesiyle başlayan kitap, Ulaş Yavuz’un ilk romanı. Belki de bir öğle uykusundaki 'rüya' gibi kahramanların hayatlarına, en çok da kitabın ana eksenindeki aşk, yazmak ve yaşamak konusundaki düşündüklerine değip geçiyor.

Uzay, Hayal, Umay ve Sonar. İsimlerinde kendilerini de yansıtan kitabın kahramanları kimi zaman aile bağları, kimi zaman yaşadıkları ilişkiler kimi zaman da tesadüfler nedeniyle birbirine bağlanıyor. Kahramanların birbiriyle ikili ilişkileri ve konuşmaları üzerinden, yan karakterlerle de desteklenerek ilerleyen roman, son dönemecinde okurun karşısında karşılaşmalar, çatışmalar ve yüzleşmeler çıkarıyor.

Okulunu bitirdikten sonra hayatını 'yazmaya' adayan Uzay, yazının peşinde tek kelime yazamadan ama daima 'yazacağım' hissiyle dolu karşımıza çıkıyor.

Hem kitabın hem de kitaptaki kadın kahramanların ana ekseninde yer alan karakter 'Uzay'. Dışarıdan neredeyse kusursuz olarak betimlenen Uzay, kendi içinse adeta hayatın içinde salınan bir yaprağa benziyor. Yazarın kitabın giriş bölümündeki okula başlama hikayesinde gibi 'neyin doğru olduğunun farkında olmamak' ruh hali içinde… Herkesi 'sevebilir' varlığı, adınca bir kapsayıcılık katıyor Uzay’a ama aynı zamanda onu tüm karakterlerden daha yalnız bırakıyor.

Uzay’ın hikayesi üzerinden yazma eylemi kitap boyu sorgulanıyor. Okulunu bitirdikten sonra hayatını 'yazmaya' adayan karakter, yazının peşinde tek kelime yazamadan ama daima 'yazacağım' hissiyle dolu karşımıza çıkıyor.

Kitapta sorgulanan tek tema 'yazmak' değil. Belki de bir 'ilk roman' olması nedeniyle yazar sorguladığı bütün kavramlara romanında yer vermeye çalışmış.

Kitaptaki en baskın konulardan biri ise aşk... Hayal’in Uzay’a, Sunar’ın Umay’a, Umay’ın Uzay’a ve daha birçoklarının birçoklarına duyduğu hisler üzerinden, aşkın bin bir hali ele alınıyor.

Yaşamak, yaşlanmak, yalnızlık, unutulmak, haklı ya da haksız olmak ve daha birçok kavram da roman boyunca karakterler üzerinden işleniyor.

Yer yer gerçeklik kurgusu içerisinde ilerleyen romanda, 'ölü adam' ise kurguya bir anda gerçek üstücülük katıyor. Okuyucu aynı hissi 'Hayat Bey'in yer aldığı sayfalarda da hissediyor. Hayal ve Sunar’ın babaları, romanda 'ölü adam' olarak karşımıza çıkıyor. 'Ölü Adam'ın sorgulamaları ve Uzay’la olan diyaloglarında ebeveynler ve çocuklar arasındaki uçurum ve bir babanın çaresizliği gözler önüne seriliyor. Çocuklarıyla yaşadıkları 'ölü adam' için nasıl etkiler bıraktıysa, yaşanılanların izleri Hayal ve Sunar’ın hayatlarında da belirgin.

Yavuz’un, kitabın mekan ve olay betimlemeleri de geniş yer tutuyor. Kimi zaman kurguya tam olarak oturan bu betimlemeler, zaman zaman fazlalık hissi de yaratıyor. Bir günde geçen kitap aynı zamanda geçmiş zamanları da karakterlerin anımsamaları üzerinden kapsıyor, bu noktada özellikle geçmiş ve gelecek zaman ve karakterlerin değişimi sırasında zaman zaman yaşanan kopukluklar okuyucuyu yorabiliyor. Bir ilk romana göre gelecek vaat eden kitap, özellikle diyalogları ve karakterlerin hissettirdiklerini okuyucuya hissettirmesi açısından başarılı ancak okuyucu kitabı kapatınca, kitabın anlatmak istedikleri daha az ve öz olarak anlatılabilirdi diye düşünmeden de edemiyor.


Kaynak: sabitfikir.com - Gözde Demirel

Bence Máté Fotoğrafları 16

Burçların Aldatma Sebepleri

Koç: Her dediğini yapmanız, size sahip olduğunu avucunda olduğunuzu düşündürmeniz, başkalarıyla ilgilendiğinizi fark ettirmeniz, kıskançlığınız, sahipleniciliğiniz, bıkması için yeterli.

Boğa: Zor ayrılır: Seksüel isteksizliğiniz, finansal güvensizlikleriniz, maddi kararlarınızın sık sık yanlış çıkması, birikim sağlamamanız, çok harcamanız , güvenliğe dönük düşünememeniz ve davranamamanız. Doğru ve dürüst olmayan tutumlarınız, ayrılmak istemesi için yeterli, gerekli ve önkoşul..

İkizler: Korumacı, sahiplenici ve kıskanç olmanız yeterli. Bir dakikada unutur.

Yengeç: Kaçarsanız kovalar, kovalarsanız kaçar. Kovalamanız, düş kırıklığına uğratmanız, incitmeniz, düşündüğü gibi biri olmadığınızı belli etmeniz, eleştirel, şefkatsiz, hırçın tavırlarınız O’nun kızgınlıklarını körükler ve anında soğumuş hisseder.

Aslan: Gururunu zedelemeniz, hatalarından bahsetmeniz, eleştirmeniz, desteklememeniz, alkışlamamanız, takdir etmemeniz çekip gitmesine sebep olur ve bir daha da kolay kolay geri dönmez.

Başak: Dikkatli, özenli, akıllı ve sevecen olmamanız yeterli. Entelektüel birikiminiz ve kültürel yeterliliğiniz de yoksa çok çabuk kaybedersiniz. Geri dönmez. Ancak kalbinizi de kırmaz.

Terazi: Modern, popüler, bakımlı, saygın, olmamanız yeterli. Nezaketini bozmamak için konuşmadan terk edecektir.

Akrep: Kontrolü ya O’na bırakmalısınız yada elinizden bir saniye bile bırakmamalısınız. Kontrolü kaybetme duygusunu yaşaması ayrılmak ve sizi acılar içinde bırakmak için yeterli.

Yay: Gezmekten hoşlanmamanız, başka kültürlere ilgi duymamanız ve akıllı biri olmadığınızı fark ettirmeniz yeterli. Buna ego katliamını da eklerseniz her zamanki hızıyla Yay uzaklaşacaktır.

Oğlak: En zor ayrılan burçtur eğer sizi yeterince benimsemişse! Ailesi hakkında olumsuz konuşmalarınız, maddi güvenliğini zora sokmanız, işinde desteklememeniz, finansal konularda savruk ve düşüncesiz davranmanız yeterli. Elbette hepsi bir arada olmak koşuluyla!

Kova: İstemediğinizi belli etmeniz, söylemeniz veya hissettirmeniz yeterli. Bunlar yoksa kısıtlamanız, hesap sormanız, müdahale etmeniz, arkadaşlıklarına karışmanız ağır sözlerle terk edilmenize rahatlıkla sebep olur.

Balık: Aldatmak için sebebe gereksinimi yoktur çünkü sebepleri her an değişebilir. Ayrılmak için de! Duygusal Dünyasını azcık sarsacak herhangi bir somut olay yeterlidir. Gerçek sebep kendi çıkarına daha uygun bir durum yakalamış olmasıdır!


Kaynak: R2D3 dergisi

Değerim Çok Fazla

Bir konuşma sırasında adamın biri kadının birine sormuş:
-''Nasıl bir erkek arıyorsun?''

Kadın bir süre sessiz kaldıktan sonra adamın gözlerinin içine bakarak sormuş:
-''Gerçekten bilmek istiyor musun?''

... Adam biraz isteksiz, ''Evet'' demiş.

Ve kadın baslamış anlatmaya…
''Bugün ve bu yaşta bir kadın olarak, bir erkeğe onun benim için benim kendime yapabilecegimden fazla ne yapabileceğini soracak konumdayım. Kendi masraflarımı karşılayabiliyorum; bir erkeğin ya da bir başka kadının yardımına gerek duymadan evimi idare ediyorum. Böyle olunca, ''Sen masaya ne koyuyorsun?'' sorusunu sorma konumundayım."

Adam kadına bakmış. Paradan söz ettigini düşünüyormuş.

Kadın hemen bu düşünceyi düzeltmiş:
''Sözünü ettiğim, para değil. Ondan öte bir şey istiyorum. Hayatın her alanında mükemmeliyeti arayan bir erkeğe ihtiyacım var.''

Adam arkasına yaslanıp kollarını kavuşturarak kadından biraz daha açıklama istemiş.

Kadın devam etmiş:
''Kendini zihnen mükemmelleştirmeye çalışan birini istiyorum, çünkü sohbet ve zihnen uyarılma arıyorum. Basit bir adama ihtiyacım yok. Ruhen mükemmelleşmeye çalışan birini arıyorum, çünkü dengesiz bir birleşmeye ihtiyacım yok. İnananlarla inanmayanların bir araya gelmesi felakete yol açar. Bir kadın olarak yaşadıklarımı anlayacak kadar duyarlı, ayağımı sağlam basmamı sağlayacak kadar güçlü bir erkek arıyorum. Saygı duyabileceğim birini arıyorum. Ona boyun eğmem için onu saymam gerekir. Ben ona ne kadar dürüst ve açıksam, onun da bana dürüst ve açık olması gerekir. Kendi işini, hayatını yürütemeyen adama boyun eğemem. Boyun eğme konusunda sorunum yok, yeter ki buna değer biri olsun. Tanrı kadını erkeğe eş ve yardımcı olarak yaratmış. Kendine yardım edemeyen adama ben yardım edemem.''

Kadın aklından geçenleri böyle döküverdikten sonra adama bakmış.

Adam yüzünde şaşkın bir ifadeyle oturakalmışmış:
''Çok fazla şey istiyorsun.'' demiş.

''Değerim çok fazla.'' diye yanıtlamış kadın.

Bence Máté Fotoğrafları 15

Bir Yıl Daha Oynasın, Hayal Kursun!

BİR YIL DAHA OYNASIN, HAYAL KURSUN!

Öncelikle sayın Başbakan'a şunu belirtmeliyim, bir ihanet veyahut gaflet, dalalet ya da hıyanet içinde değilim. 66 aylık çocukların ilkokula başlamasıyla ilgili çok net, çarpıcı, kişisel, kah gülünç, kah trajik, güldürürken düşündüren bir tecrübem var, onu aktaracağım.

Ben, 66 ayını doldurup okula başlayan bir mağdurum. 70'li yıllarda Türkiye'de durum böyle d

eğildi biliyorsunuz. En bilinçli, en kaloriferli ailelerin çocukları en az 72 ayı doldurduktan sonra okula başlardı. Diğerlerininki Allah'a emanet, mecbur kalındığında veya ailenin ne zaman durumu olursa.

Ama işte o kaloriferli ailelerden birinin çocuğu olduğumdan, eş dost, komşular, tutturdu "Bu çocuk üstün zekalı, bir yıl erken okula gönderin," diye. Üstün zekalı mıydım? Hiç sanmam. Kendinden 13 yaş büyük abla ve 15 yaş büyük abiyle, ilgi alaka bolluğunda, "Hadi kızım bir de şu marifetini göster," bolluğunda yaşayan çokbilmişin tekiydim büyük ihtimalle.

OKUYAMIYORUM, YAZAMIYORUM, ANLAMIYORUM!

Ama annemler ikna oldu. Boşu boşuna apartman dairesinde bir yıl daha oturup bebek oynamasın, erkenden okula başlatalım dediler. Çok üstün ve eşi benzeri görülmemiş zekama çok da güvendikleri için, sağ olsunlar, bir de yaz tatilini uzatıp, okullar açıldıktan iki hafta sonra, beni birinci sınıfa kaydettiler.

Dikkatinizi çekerim, 11 Mart doğumlu bir sabi olarak, okulların açıldığı eylül ayında tam tamına 66 ayımı doldururken, eğitim hayatıma başladım.

Allah'ım kabusun büyüğü!
Okuyamıyorum, yazamıyorum, anlamıyorum, berbat! Fişler diyorlar, heceler diyorlar, sanki "Doomo arigato gozaimasu" diyorlar! Sanki ortamda Japonca konuşuluyor ve benden başka bütün sınıf Tokyo doğumlu!

Aylar geçti, ben bir "Bugün bayram," yazamadım arkadaş! Ablam iki saat uğraşıyor: "Bugnü beyrm". Abim üç saat ter döküyor: "Buguni byram"! (2012'ye geldik, hala ailede bayramları "Buguni byram" şakası yapılır!) Babam "Benim üçüncü çocuk acaba aptal mı çıktı" diye darlarda! Ezikliğim had safhada. Bazen aklıma esiyor, derste tahtaya gidip renkli tebeşirlerden resim yapıyorum, öğretmen "Hayırdır, delirdin mi, niye kalktın?" diyor. Bugün bayram'ı bırak, niye yerimde oturmam lazım onu bile anlamıyorum!

Şubat tatili geldi. Ankara'ya, eğitimci olan amcamı ziyarete gittik. Babam dert yandı: "Böyle böyle, yapamıyor, okuyamıyor" diye. Amcam şaşırdı, dedi ki "Yapamaz tabii, niye erkenden okula verdiniz? Daha beş yaşında, hazır değil, oyun oynaması lazım!"
Bunun üzerine, olması gereken yaşta gönderilmek üzere, okuldan alındım.

SANKİ BİRİ, BEYNİMDEKİ BİR ŞALTERİ KALDIRDI!

Sevgili veliler, öğrenciler, değerli okuyucular, şu minimum 72 ay kuralı var ya, onu hangi pedagoglar, hangi eğitimciler çıkarttıysa alınlarından öpmek lazım, bu işi biliyorlar. Yemin ediyorum, mart ayının sonu geldi ve abim yağmurlu ve sıkıcı bir öğle, aylarca "Bugün bayram" yazamayan bana, bir günde bana okuma yazma öğretti! Buharlanmış cama harfleri yazdı, hepsinin ses olduğunu söyledi, "Birleşince kelimeler çıkıyor," dedi ve akşam annemler alışverişten döndüklerinde, söyledikleri her şeyi yazabiliyor, yavaş da olsa gazetede yazılan her şeyi okuyabiliyordum. Çok tuhaf, ama sanki zamanı geldi ve biri beynimdeki bir şalteri kaldırdı!
Ertesi eylülde, yani artık 78 aylıkken, altı yaşını bitirmiş halimle birinci sınıfa başladığım gün, okula çantamda kitapla gittim, sıkılmayayım diye! İlkokul süresince hep sınıf birincilerinden oldum, sonraki aşamalarda da eğitimle ilgili hiçbir problemim olmadı. Belki şimdiki çocuklar çok bi harikadır. Belki de ben azıcık gerzektim. Ama ilkokula altı yaşını doldurup gitmek, inanın hayatımda hiçbir kayba sebep olmadı.

BİR YIL DAHA OYNASIN, HAYAL KURSUN!

66 ay mı, bir yıl sonra mı tartışması benim için kişisel olarak denenmiş, sonuçları görülmüş bir hikayedir.

Hayatımda kendimi başarısız, aptal ve ezik hissettiğim tek dönemdir o 66 aylıkken yaşadığım dört ay! Devam etseydim ne olurdu? Bilmem. Belki hep başarısız bir öğrenci olarak hayat boyu topal sakat yürüyecektim. Belki okulun ikinci dönemi kendime gelip açığı kapatmaya çalışacaktım.
Ama bir yıl sonra, altı yaşında başladım okula, ne kaybettim? Bence hiç.

Göndermeyin arkadaş! Bir sene daha oynasın, hayal kursun, resim yapsın!Gidip zorlanacağına, daralacağına, kendini başarısız, salak, ezik hissedeceğine, bir yıl sonra gidiversin.
En kötü, benimki gibi bir hayatı olur işte!

Gülse Birsel