Ödüllü Basın Fotoğrafları İstanbul’da

 

Dünya Basın Fotoğrafları Yarışması’nda dereceye giren ve sergilenmeye değer bulunan fotoğraflardan oluşan “Dünya Basın Fotoğrafları 2013″ sergisi açıldı.

Forum İstanbul’daki serginin açılış töreninde konuşan, yarışmanın “Genel Haberler Hikayeler” kategorisinde birincilik ödülü kazanan İtalyan fotoğrafçı Alessio Romenzi, çalışmalarını özellikle Suriye’de gerçekleştirdiğini belirtti.

Son derece zorlu bir ortamda çalışmalar yaptığını anlatan Romenzi, “Ne yazık ki oradaki bütün insanların buraya gelmesi mümkün değil. Suriye içerisindeyken ben de işimi yapmaya çalıştım. Onların desteği olmadan, yardımları olmadan benim yapmış olduğum çalışmaları gerçekleştirmem mümkün değildi. Orada pek çok arkadaşım oldu. Maalesef orada tanışmış olduğum ve benimle birlikte olan ve bana destek veren insanların çoğu, şu anda hayatta değil. Onlara çok teşekkür ediyorum. Onlar her ne kadar hayatta olmasalar da benim kalbimde yer alacaklar” diye konuştu.

Yarışmada “Flaş Haberler Tek Fotoğraflar” kategorisinde ikinciliğe layık görülen Emin Özmen de eserini ödüle değer bulanlara teşekkür etti. Özmen, ödül alan fotoğrafın Suriye’de çekildiğini söyleyerek, “Suriye’de 2 yıldır devam eden bir trajedi var. Ben o trajedinin ne olduğunu anlamaya ve anlatmaya çalışmak için gittiğim Suriye’de bir işkence anına tanık oldum. Ve bu işkence anı World Press Photo sayesinde bütün dünyaya tanıtıldı. Kendilerine teşekkür ediyorum” şeklinde konuştu.

Sergide, 124 ülkeden 5 bin 666 fotoğrafçının, 103 bin 481 fotoğrafla katıldığı ve 19 jüri üyesinin değerlendirme yaptığı World Press Photo – Dünya Basın Fotoğrafları Yarışması’nda dereceye giren 150 eser bulunuyor.

Bu yıl 5′inci kez düzenlenen ve geçen yıl dünya gündemine oturan olayların canlı belgesi fotoğrafların yer aldığı sergi, 3 Eylül’e kadar görülebilecek.

Kaynak: edebiyathaber.net

Fotoğraf Sergisi: TEK - Mustafa Seven

Fotograf paylaşım uygulaması Instagram’da dünya çapında ün kazanan ve uluslararası düzeyde 256 bin takipçisi bulunan fotograf sanatçısı Mustafa Seven İstanbul’da sergi açıyor.

Türkiye’de uzun yıllar birçok basın kuruluşunda fotoğrafçılık yapan Mustafa Seven, internet ve mobil dünyanın en popüler fotoğraf paylaşım hizmetlerinden Instagram’da çok büyük bir üne kavuştu. Günlük hayata ait anları yansıttığı kareleriyle Türkiye’de takipçi rekoru kıran, dünyanın dört bir yanında da binlerce hayrana kavuşan Seven’in fotoğrafları, aynı zamanda Twitter ve Facebook’ta da paylaşılıyor. 

Sosyal medyada küresel alanda ün kazanan ‘efsane Türk’ Mustafa Seven Fotograf Sergisi "Tek" 7 Mart'ta Galeri Eksen'de...

Fotograflarını uzun yıllar gazete ve dergilerde görmeye alıştığımız Mustafa Seven’in “Tek” isimli fotograf sergisi  yaşamın içinden farklı anları içeren  ve Seven’in fotografik dilinin ipuçlarını barındıran fotografları bir araya getiriyor. Seven’in Türkiye genelinde yapmış olduğu yolculuklarda, dost sohbetlerinde ve içine karıştığı yaşamlarda ortaya çıkan karelerin ortak yanı ise  yaşam ile kurduğu bağ. 

Mustafa Seven için fotograf karelerindeki insanlar,  yerler,  kurdukları ilişkiler onun kendi için yarattığı yaşam alanının en önemli parçaları.  Asıl hayatın sokaklarda olduğunu, fotograflarında gördüğümüz kişilerle sohbet etmekten ve onların fotograflarını çekmekten mutlu olduğunu  söyleyen Seven,  aslında hayatın  bir yolculuktan ibaret olduğunu belirtiyor. Mustafa Seven uzun yıllar fotografın birçok alanında üretim yapmış ve bunları farklı mecralarda bizlere sunmuş bir fotografçı. Seven'in son yıllardaki yayın mecrası ise Instagram. Instagram kullancıları arasında Türkiye’de en fazla takipçi sayısına sahip Seven’in fotografları dünyanın birçok yerindeki hayran kitlesi tarafından da takip ediliyor. Mustafa Seven’in  7 Mart'tan itibaren Nişantaşı Galeri Eksen'de izleyicilerle buluşacak "Tek" Fotograf Sergisi Seven’in son dönem çalışmalarının içinden  bir seçkiyi barındırıyor.  Fotomuhabirliğinden reklam fotografçılığına dek geniş bir yelpazede üretim yapan Seven'in son yıllarda ticari işler dışında ürettiği ve takipçileriyle paylaştığı fotograflardan yapılan seçki aynı zamanda Instagram'da paylaşılan kare formatların kimilerinin tam kadrajlarını barındırıyor. MUSTAFA SEVEN HAKKINDA 1974 yılında Sivas’da doğan Seven 1995 yılında Sabah Gazetesi Dergi Grubu’nda başladığı foto muhabirliğini sırasıyla Hürriyet Dergi Grubu, Gazete Pazar, Milliyet ve son olarak da fotograf editörü olarak Akşam Gazetesi’nde sürdürdü. Fotomuhabirliği yıllarından sonra 2006 yılında GİF’i (Güzel İşler Fotografhanesi)  kuran Seven çalışmalarını  reklam alanında ve özel projeler ile GİF çatısı altında yürütüyor. Sergi 7-28 Mart 2013 tarihleri arasında Pazar günleri hariç hergün10:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir. www.mustafaseven.com  KIYMETLİ HAYAT Mustafa Seven’in fotografçılığı hakkında Ahmet Tulgar’dan katalog yazısı: Kıymetli hayat Mustafa Seven'in bu sergideki fotoğraflarından huzur taşıyor, huzur yansıyor. Oysa Mustafa senelerce haber fotoğrafçılığı yapmış, haberin peşinden, habere koşmuştu. Öyleyse gündelik hayatın ritmini bozan, akışını dalgalandıran, gidişatını raydan çıkaran 'haber değerli' olayların senelerce sürmüş yıpratıcı takibinden sonra onun da nicedir aradığı bu olmasın zaten: Hayatın ortasında, gündelik hayatın ortalık yerinde bulunmuş tekil huzur. Seven'in fotoğraflarındaki kadrajla vurgulanan orantı da buna işaret ediyor: Geniş uzamların merkezinde kendini nihayet ulaşılmış huzura bırakmış tekil insan.  Seven, deklanşöre basmak için bir dalgalanma, bir sarsılma beklemiyor artık. Kıymeti huzurda buluyor. Fotoğrafının kıymeti bundan. Gündelik hayatın sıradan herhangi bir anında ve sokaktaki, açıktaki herhangi bir insanın hayatında, hayatın kıymetini saptıyor oluşundan.  Mustafa Seven'in gündelik hayat fotoğrafları, o gündelik hayatın kıymetini vurgularken, bir yandan da tekil seyirciyi bu gündelik hayat için mücadele etme, sahip çıkma, savunma iradesine gönderiyor. "Eğer gündelik hayat bu denli kıymetli bir şeyse, bu kıymete daha fazla sahip çıkmak, bu hayatı daha iradi yaşamak gerek" diyor sanki.  Son birkaç yıldır cep telefonlarının kameraları ile sosyal paylaşım sitelerinin birbirlerini karşılıklı tetiklemesi sonucunda insanlar, gündelik hayatlarına daha fazla vizörden bakmaya, gündelik hayatlarını daha fazla saptamaya, daha fazla kadrajlamaya, dahası elde ettikleri imajı teknolojik müdahalelerle yeniden üretmeye yöneldiler. Bu güçlü bir trend. Herkes kendi gündelik hayatının kıymetini vurguluyor artık. Bakmaya, sergilemeye değer olduğunu. Bu iyi bir şey. Herkes gündelik hayatının değeri ile daha fazla ilgili, ilgileniyor böylece çünkü. Herkes hayatının değerini artırmanın isteklisi artık.  Mustafa Seven, 'Instagram' adlı fotoğraf paylaşım sitesinde çok geniş kitlelerle paylaştığı bir dizi fotoğrafını bu sergide özgün kadrajları ile ve büyük formatta bir kez daha sunarken, gündelik hayattan alıp yeniden ürettiği imajları teknik müdahale ve rötuşlarından arındırıp eski hallerine döndürerek kendisinin ve fotoğrafının geldiği yere, kaynağa, sokağa, gündelik hayata dönüyormuş gibi bir jest sergiliyor.  Sadece fotoğraflardaki imajla değil, fotoğrafların üretim sürecindeki döngüsel hareket ile de bize gündelik hayatı, orada bulunabilecek kıymetli huzuru işaret ediyor.  Mustafa Seven sokağı ve sokaktaki insanı iyi gözlemlemiş, gözlemleyen bir sanatçı. Haber fotoğrafı ile sanat fotoğrafının buluştuğu yerde duruyor ve bazen habere bazen sanata bakıyor. Tercihi artık sanattan yana olmalı. Haberin sathiliğinden sanatın derinliğine doğru. Fotoğraflarının uzamlarında derinliği özellikle vurgulaması bundan olmalı.  Ama zaten huzur da derinlikte, değil midir?

 Kaynak: ntvmsnbc.com

Bir Sezay Özbal Fotoğrafı

1991 Körfez Savaşı’nın ardından Kuzey Irak’taki Kürt’lerin büyük bir kısmı Saddam’ın zulmünden kaçmak üzere göç yollarına düştü.

Bu fotoğraf, Kürt Göçü’nü fotoğraflamak için bölgede gazetecilik yapan Sezay Özbal’a ait.

Daha genç yaşlarımda -şu an utandığım bir konformizm ile- zor yaşam koşulları içerisindeki insanların neden çok çocuk sahibi olduğunu sorgulardım.

Zaman içerisinde görüşlerim değişti.

Misal, bu insanlar zorunlu göçlerinden önce de huzur içerisinde yaşamıyorlardı.

Diktatörlükle yönetilen bir ülkede, yatırım yapılmayan bir yörenin, iş ve eğitim olanaklarından uzak hayatlar süren insanlarıydı her biri.

Hasbelkader dünyanın savaş ve açlığın kol gezmediği bir köşesinde, temel yaşam özgürlükleri elinden alınmış bir azınlık yerine statükonun sırtını yasladığı bir çoğunluğun parçası olarak dünyaya gelmiş talihli bireyler için “yaşıyor olma deneyiminin” mükafatı, birçok kaynaktan temin edilebilen, neredeyse rutin bir keyif.

Fakat bu fotoğrafta izlediğiniz insanların yaşamlarına anlam katmak için yapabildikleri tek şeyi yapıyor olmalarına burun kıvırmak, şüphesiz son derece haksız bir tavır.

Sezay Özbal’ın fotoğrafı benim için fakirliğin ve çaresizliğin hakim olduğu coğrafyalarda nüfus artışının daha hızlı olmasının nedenlerine dair önemli ipuçları barındırıyor.

Kaynak: Murat Eren

Bir Randy Rasmussen Fotoğrafı

Randy Rasmussen’in yerel bir gazete için Ekim 2011’de Oregon’da çektiği bu fotoğraf, “Wall Street İşgali” eylemi ile başlayan, ABD’de gelir adaletsizliği başta olmak üzere işsizlik, siyasi çürüme gibi sıkıntılara odaklanan halk tepkisini dile getiren hareketinin Portland ayağından.

Benim için fotoğraftaki kadının yüzüne sıkılan biber gazı, yıllardır ifade özgürlüğünün beşiğinde yaşadığına inanmış ABD halkının, ağzını ilk açtığında maruz kaldığı şiddetin sembolü. 

Bu fotoğraftaki hikaye, ABD halkının uzun zamandan beri ilk kez deneyimlediği bir hayal kırıklığı olarak epey ‘yeni’ olsa da, otoritenin kişilikten ve renkten yoksun üniformalarla vücut bulmuş polislerinin, tek silahı ‘düşünceleri’ olan topluluğa kıyasla her tür şiddetten korunacak şekilde giyinmiş olması, buna rağmen şiddetin tek kaynağı olması, artık kanıksadığımız bir zıtlık.

Bu fotoğrafa bakarken, ABD’de gelir adaletsizliğini eleştirdiği için ağzına biber gazı sıkılan, Mısır’ın Tahrir Meydanı’nda yaka paça yerlerde sürüklenerek dövülen, İstanbul’da vücuduna aldığı darbelerle bebeğini düşürenin kadının hep aynı kadın olduğunu, halkın kendi menfaatleri için her mücadelesinde karşısında bulduğu otoritenin de hep aynı otorite olduğunu hatırlamak gerekli.

Kaynak: Murat Eren

Bir Stanley Forman Fotoğrafı

Amerikan otobüslerinde ırk ayrımının kaldırılması 1965′de gerçekleşti ancak sular 70′lerin sonuna kadar durulmadı. Burada siyahi bir avukat ve insan hakları aktivistinin ırkçı bir Amerikalı genç tarafından “bayrakla” saldırıya uğradığını görüyoruz.

Fotoğrafçı: Stanley Forman, 5 Nisan 1976

Bir James Nachtwey Fotoğrafı

İzlediğiniz fotoğraf son yılların en önemli fotojurnalistlerinden biri olarak kabul edilen James Nachtwey’den.

Nachtwey’in fotoğrafladığı kişi, 1994 yılında Ruanda’da gerçekleşen ve sadece bir ay içerisinde Hutu’ların 1 milyondan fazla Tutsi’yi öldürüldükleri soykırımdan sağ kalan bir Tutsi.

Yüzyıllar boyunca aynı topraklarda yaşamış iki topluluk olan Hutu ve Tutsi’lerin birisinin katil, diğerinin ise maktul olduğu Ruanda soykırımı sanki insanlığın öğrenmemek için büyük çaba sarf ettiği bir olay. 

Zira insan denen canlının, yıllardır aynı mahallede birlikte yaşadığı kişileri bir gün pala ve bıçaklarla parça parça edebileceğini kabullenmek kimsenin işine gelmiyor. 

Halbuki Ruanda soykırımı, temelinde şovenist söylemler yatan propaganda karşısında insanın zaafiyetini ortaya koyan, unutulmaması gereken bir hadise.

Fotoğrafa bakarken kendinize sorun; fotoğraftaki adamın kafasına pala ile vuran komşusu, propagandanın onu böylesi bir nefret ile doldurmasına nasıl göz yumdu? 

İnsanlığın kanlı tarihinin çeşitli örnekleriyle dolu olmasına rağmen, katliamların dünya coğrafyasında bugün dahi serbestçe dolaşabiliyor olmasının nedeni ne olabilir?

Ya siz?

Günün birinde bir Hutu olmamak için ne yapıyorsunuz?

Kaynak: Murat Eren

Bir Andrea Bruce fotoğrafı

***

© Andrea Bruce

Bu fotoğraf Washington Post muhabiri Andrea Bruce’un Türkiye’de yaptığı bir foto-röportajdan.

Aktörler İran’dan Türkiye’ye sığınmış, Türkiye Cumhuriyeti Devleti tarafından sığınmacı olarak kabul edilerek Isparta’ya yerleştirilmiş olan eşcinseller ve muhalif aktivistler.

Fotoğrafta görmezden gelmenin imkansız olduğu sahne, Ispartalı ailenin eşcinsellere yönelik, dostça olduğu iddia edilemeyecek nitelikteki ilgisi.

Bir azınlık ne kadar küçük ise insan hakları ihlallerinden ve ötekileştirmeden o kadar çok etkileniyor.

Bir azınlık ne kadar küçük ise, çoğunluk olmaya alıştırılmış halkın empatisi ve anlayışından o kadar mahrum kalıyor.

Açıkçası, bir ülkenin sınırları içerisindeki en küçük azınlığa karşı hem devlet politikası hem de sosyal eğilim bağlamında takınılan tutum ile, o ülkenin ‘aydınlığı’ arasında bir doğru orantı olduğunu iddia etmekte sakınca görmüyorum.

Şüphesiz bu istikamette yürüyecek çok yolumuz var.

İran’dan Türkiye’ye sığınan ve Isparta’ya yerleştirilen mültecilerin yaşam hikayelerini öğrenmek herkese bir şeyler kazandırabilir.

Fakat bu sosyal trajediyi bulup anlatmanın bir Washington Post muhabirine kalmış olması, Türkiye’de fotojurnalizmin vazifesini sorgulaması için iyi bir fırsat olmalı.

Yazı: Murat Eren

Olaf Otto Becke‘den “Sıfır Noktası Üzerinde” Fotoğraf Sergisi

Elipsis Galeri, ünlü Alman fotoğraf sanatçısı Olaf Otto BECKER"in Türkiye'deki ilk solo sergisi olan “Sıfır Noktası Üzerinde"ye  1 Kasım - 14 Aralık tarihleri arasında ev sahipliği yapacak. Becker ın sergideki görkemli işleri Grönland ın  yüzeyinde eriyen buzulları ve oluşturdukları nehirleri kapsamaktadır.

Olaf OttoBecker’in fotoğraflarının başlangıç noktası, ekolojik ve çevresel endişeleridir. “Sıfır Noktası Üzerinde” serisinde doğanın üstünlüğünü ve görkemini, aynı zamanda acımasızlığını da Grönlend’in etkileyici ve dingin manzaralarında yakalamaktadır.

Küresel ısınma sonucunda buzulların erimesiyle oluşan 4 nehrin kordinatlarını takip edip 450 gün yürüyerek belgeleyip haritasını oluşturur. Olaf Otto Becker, -30 C aşırı soğuk ve zorlayıcı hava şartlarında büyük format, 20x25 kamerası ile ustalığını, direncini ortaya koyar ve doğanın gücünü müthiş bir güzellik ve dinginlikle ortaya koymasını sağlamaktadır.

Ortaya çıkan olağanüstü görüntüler ise insanoğlunun doğa karşısında ne kadar savunmasız olduğunu, ileride de kutuplar da oluşan bu erimelerin akibetine de maruz kalacağını tekrar hatırlatmaktadır.

Olaf Otto Becker 1959 yılında Almanya"nın Lübeck-Travemünde bölgesinde doğdu. 1989 yılında Augsburg Üniversitesinde fotoğraf üzerine yoğunlaştığı iletişim tasarımı, 1991 yılında ise Münich"de Lugwig- Maximilians Üniversitesinde felsefe eğitimini tamamladı.

Shaden tarafından yayınlanan ilk kitabı “Under the Nordic Light” ünlü Recontre D"Arles Kitap Ödülüne aday oldu.  “Broken Line” (Garry Badger"ın önsözüyle, Hatje Cantz tarafından basılan) 2008 yılında Alman Fotoğraf Kitabı Ödülünü kazandı.

“Su” temasıyla 2008"de “Güç” temasıylaysa Pictet Ödülü"ne aday oldu. Olaf Otto Becker"in işleri Avustuya, Almanya, Hollanda gibi ülkelerde ve Amerika"da Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi"nde sergilendi.

OLAF OTTO BECKE  ‘den  “Sıfır Noktası Üzerinde” Fotoğraf Sergisi

Elipsis Gallery Açılış :01/11/2012 Perşembe   Saat:18:30 Adres:Hoca Tahsin Sokak /Akçe Sokak Karaköy/İSTANBUL Tel:0212 249-48-92 Kaynak: fotopya.com

Kongo'dan Bir Fotoğraf

İzlediğiniz fotoğraf 1900′lü yılların başında, Belçika Kralı II. Leopold’un Afrika’daki sömürgelerinden biri olan Kongo’da, bir din adamı tarafından gizlice çekilmiş.

Fotoğraftaki adam, kendisi gibi köle olan ve yeterince kauçuk toplayamadığı için cezalandırılan 5 yaşındaki kızının kesilen sol eli ve sağ ayağına bakıyor.

Bu korkunç fotoğraf 1885 ve 1908 yılları arasında Kral Leopold’un Afrika’daki hakimiyeti süresince işlenen 5 milyon cinayet ve sayısız işkenceden sadece birisinin tanığı ve Kral Leopold’un, Afrika’da sahip olduğu topraklardan elini çekmesi ile sonuçlanan medya tepkisini başlatan belgelerden birisi.

İnternet’te bu fotoğrafın altındaki tartışmalardan birisinde Belçikalı olduğunu söyleyen biri şu yorumu yazmıştı: “Belçikalıyım, dahası bir tarihçiyim. Belçika’nın geçmişindeki bu utancın 4 yıl boyunca aldığım dersler içinde bir kez olsun tartışılmamış olmasını son derece dehşet verici buluyorum”.

Dünya üzerinde benzer haksızlıkların hiç yaşanmamış olduğu bir karış toprak dahi yok.

Bu zehrin yegane antikoruysa insanın çirkinliğe yatkın doğasını kabullenip uğursuz tarihini öğrenmesi.

Nitekim ‘öğrenmek’, vakti geldiğinde benzeri haksızlıkları tanıyıp dur diyebilmenin biricik yolu.

İronik olansa, bu iş için en uygun yer olması gereken eğitim sisteminin, otoritenin nezaretinde beklenenin neredeyse tam tersi bir işlev üstlenmiş olduğu gerçeği.

Kaynak: Murat Eren

Bir Philippe Halsman Fotoğrafı

© Philippe Halsman

İzlediğiniz fotoğraf Philippe Halsman’ın meşhur Dali Atomicus eseri.
Fotoğrafta yer alan kişi de sürrealist ressam Salvador Dali’den başkası değil.
Bu fotoğrafa dair birkaç şey söylemeden evvel, mühendislik eğitimi almış Halsman’ın yaşamından bir kesit aktarayım.

Yahudi bir aileden gelen Halsman’ın gençliği biraz ‘çalkantılı’ geçmiş.
Örneğin, 22 yaşına girdiği 1928 yılında Avusturya Alp’lerinde çıktıkları bir yürüyüşte babası beyin travması geçirerek hayata gözlerini yumunca, Halsman Avusturya’da ‘cinayetten’ hüküm giymiş.
Avrupa’da o yıllarda tırmanmakta olan Yahudi karşıtlığının sonuçlarından birisi olan bu olay, babasını kaybetmenin üzüntüsünü yaşayan Halsman’ın 4 yılını hapishanede geçirmesiyle sonuçlanmış.
O zamanlar genç bir bilim insanı olan Albert Einstein’ın yazdığı destek mektubunun Halsman’ın hapishaneden çıkışında önemli rol oynadığı düşünülüyor.

Halsman’ın bu fotoğraftan daha meşhur olan Einstein portresi yerine bu fotoğrafına yer vermemin iki nedeni var.
İlki “fotoğrafta sürrealizmin dijital tekniklerle birlikte hayat bulmadığını” hatırlamak.
İkinci neden de Halsman’ın insanları zıplarken fotoğraflamakla ilgili sözlerine değinebilmek: “Birisinden zıplamasını istediğinizde, tüm ilgisi zıplama eyleminin kendisine yoğunlaştığı için düşen maskelerin ardından gerçek kendisi ortaya çıkıyor”.

Salvador Dali’nin fotoğrafa yansıyan çocuksu ifadesi de, Halsman’ın hipotezini doğrular nitelikte.

Kaynak: Murat Eren

Yavru Vatoz

Bir Elliott Erwitt Fotoğrafı

Elliott Erwitt izlediğiniz fotoğrafı 1950 yılında Kuzey Karolayna’da çekmiş. 

Soldaki çeşmenin üzerinde “Beyaz”, sağdakinin üzerinde ise “Renkli” yazıyor. 

Beyazlara mahsus olan çeşmenin sağdakinden farkını gözden kaçırmak imkansız.

Adını fotoğraf tarihine çektiği ironik ve absürd fotoğraflarla yazdırmış olan Elliott Erwitt’in bu fotoğrafı, ABD’deki ırkçılığı en çarpıcı şekilde ifade eden, en kalp kırıcı eserlerinden biri.

Fotoğrafın çekildiği tarihten bu yana sadece 70 yıl geçtiğini hatırlatmak istiyorum. 

Bugün bilim ve teknolojinin merkezlerinden biri olan ABD’de sadece bir ortalama insan ömrü evvel bu utanç verici tablonun yaşanabildiğini görmek, insanlığın kendi kendisini keşfetme konusunda ne kadar toy olduğuna dair bir işaret olmalı.

Irkçı duyguların insan evriminin tatsız bir sürprizi olduğunu düşünüyorum. 

Dilerim birkaç bin yıl sonranın insanları bu duygulara öyle yabancı olsun ki, Elliott Erwitt gibi isimlerin geride bıraktığı eserlerle ölümsüzleşen, ve bugün de farklı şekillerde sürdüğüne şahit olduğumuz ayrımcılık ruhuna bakıp şaşırsınlar; insanın bilişsel evriminin bu karanlık günlerinde dünyaya gelmedikleri için kendilerini şanslı hissetsinler.

Çünkü bu da bir ihtimal.

Yazan: Murat Eren

Bir Chris Jordan Fotoğrafı

İzlediğiniz fotoğraf Chris Jordan’ın Pasifik Okyanusu’nun tam ortasında, en yakın kıtaya uzaklığı 3,200 kilometre olan Midway Adası’nda yürüttüğü bir belgesel projesinden. 
Yerde yatan Albatros yavrusunun katili okyanus yüzeyinde dolaşan atıklar.
Bu yavru, ebeveynlerinin yiyecek sanarak denizden topladığı plastik kapaklar ile besledikleri ve açlıktan ölen binlerce albatros yavrusundan sadece birisi.

Chris Jordan bu kuşlara baktığında, bir trans halinde içinde yer aldığımız endüstriyel gelişime bağlı olarak değişen tüketim alışkanlıklarımızın korkunç bir yansımasını gördüğünü dile getiriyor.
Jordan’a göre bizler, yani birinci dünyanın insanları da aynen bu albatros yavrusu gibi bedenimiz ve ruhumuzu neyin beslerken neyin zehirlediğini ayırt etme yeteneğini yitirmiş bir vaziyette yaşıyoruz.

Çöplerimiz ile yere serdiğimiz bu Albatros yavrusunu doğanın bize oyalandığımız muhayyel rutinleri hatırlatmak için kullandığı alçakgönüllü bir neferi olarak görmek de mümkün belki.

Ansel Adams “fotoğraf ifadenin ve iletişimin güçlü bir ortamı olarak sonsuz çeşitlilikte algı, yorum ve uygulama şekli sunar” diyor.
Şüphesiz bu fotoğrafa sığdırılabilecek sitemlerin de neredeyse bir sonu yok.

Kaynak: Murat Eren

Bir Sebastião Salgado Fotoğrafı

İzlediğiniz muazzam siyah beyaz fotoğraf Sebastião Salgado isimli fenomen fotoğrafçının giriştiği uzun soluklu fotoğraf projelerinden birin olan ve Salgado’nun 2004′ten bu yana üzerinde çalıştığı ‘Genesis’ten bir kare.
Fotoğrafın çekildiği yer ABD’nin Alaska eyaletindeki bir ulusal park.
Bu proje dahilinde, gezegenin henüz insan tarafından ele geçirilmemiş mirasını fotoğraflama amacı güden Salgado vahşi yaşam ve bitki örtüsüyle beraber kültürü, gelenekleri ve doğayla uyum içerisinde yaşamaya devam eden insan topluluklarını da fotoğraflıyor.

Brezilya’da doğup ekonomi eğitimi aldıktan sonra 30 yaşında fotoğrafçı olmaya karar veren Salgado’nun ilk görüşte insanın aklında ebediyen yer etmesi kaçınılmaz olan onlarca fotoğrafı var.

Salgado ismini araştırınca karşılaşacağınız, her birisi insanların dünyaya bakış açısını değiştirme gücüne sahip olan projeleri, etkileyiciliklerini elbette Salgado’nun vizyonundan ve amaçlarından alıyor.

Salgado önce evinin önündeki pisliği temizleyerek çıkmış yola: 90’lı yıllarda Brezilya’da verdiği mücadeleyle insanlar tarafından tahrip edilmiş bir yağmur ormanı bölgesinin restore edilip ulusal park haline getirilmesine ön ayak olmuş misal.

Fotoğrafçının sosyal sorumluluk sahibi olanı, şüphesiz bir başka oluyor.

Kaynak: Murat Eren

Bir Ansel Adams Fotoğrafı

İzlediğiniz kare fotoğraf tarihinin en önemli isimlerinden Ansel Adams’a ait.

Fotoğraftan önce Ansel Adams’ın fotoğraf tarihindeki önemine değinmek istiyorum.

Adams, fotoğrafın sanat olarak kabul edilmesi için çabalayan erken dönem fotoğrafçılarının, çareyi resim gibi görünen fotoğraflar çekmekte bulmasına, ‘arı fotoğrafçılık akımı’ ile son veren kişilerden.

O dönem arı fotoğrafçılık ile “fotoğraf dışındaki herhangi bir sanat dalından türemiş hiç bir tekniği, kompozisyonu ya da fikri sahiplenmeyen” fotoğrafçılığı kast ederlermiş.

Adams ve saz arkadaşlarının geliştirdiği yeni bakış açısı, bir anlamda fotoğrafın kendi ayakları üzerinde durma mücadelesinin temellerini atmış.

İzlediğiniz fotoğraf Adams’ın ölümünden yıllar sonra bulunan, daha önce yayımlanmamış 200 civarındaki fotoğrafından biri.

Meğer 1941 yılında Amerikan içişleri bakanlığı Ansel Adams’ı ABD’nin çeşitli yerlerinin büyük format fotoğraflarını çekmesi için kiralamış.

Japonlar Pearl Harbor’a saldırınca proje erken bitirilmiş.

Adams’ın o zamana kadar çektiği fotoğraflar da, yıllar sonra fark edilene kadar bir rafta beklemiş.

Ne güzel sürpriz.

Fakat bu bir kenara, ABD İçişleri Bakanlığı’nın 70 yıl önceki tutumuna bakınca içimi adını koyamadığım bir kıskançlık kaplıyor.

Kaynak: Murat Eren

Bir Andreas Gursky Fotoğrafı

İzlediğiniz eser meşhur fotoğraf sanatçısı Andreas Gursky’ye ait. Gursky’nin bu fotoğrafı birkaç ay önce bir açık artırmada 4.3 milyon dolara satılarak dünyanın en pahalı fotoğrafı unvanını kazandı. Muhtemelen bir kısmınız “bu fotoğrafın nesi 4.3 milyon dolar” diye düşünüyor.

Andreas Gursky geçtiğimiz yıllarda özellikle insanlığın endüstriyel bileşenlerinin şehir yaşantısında ortaya çıkardığı örüntüleri belgelediği çalışmaları ile gündeme gelmiş, eserlerinin içerdiği derin kültürel eleştiriler ile dünya mirasına büyük bir iz bırakacağı konusunda tartışılacak pek bir şey olmadığını herkese göstermişti.

Fakat Gursky’nin saygın bir fotoğrafçı olmasıyla fotoğrafına ödenen miktar, ya da fotoğrafa ödenen miktar ile fotoğrafın gerçek değeri arasında manalı bir korelasyon aramak gereksiz. Bir fotoğrafın gerçek değerini fotoğrafçısı belirlemez. Neyin fotoğraflandığı da belirlemez. Fotoğrafın ‘banknot’ cinsinden değerini belirleyen alıcının reklamını yaptığı değerin de fotoğrafın gerçek değeri ile ilgisi yoktur. Bir fotoğrafın gerçek değerini yalnızca ‘izleyen’ belirleyebilir. İzleyicinin belirlediği değerin evrenselliği de yoktur; herkesin biçtiği değer havaya karışır gider. Hatta kendisini fotoğraf sanatçısı olarak niteleyip, insanların beğenisi için fotoğraf çeken kişiyi son derece ironik bir duruma düşüren de tam olarak budur.

Kaynak: Murat Eren

Bence Máté Fotoğrafları 19

Bence Máté Fotoğrafları 18

Bence Máté Fotoğrafları 17

Bence Máté Fotoğrafları 16